posokowiec bawarski

Wzorzec FCI nr 217 (04.06.1996/F)*
(Bayrischer Gebirgsschweisshund)
Kraj pochodzenia: Niemcy
Data publikacji obowiązującego standardu: 01.04.1996
Użytkowanie: Posokowiec
Klasyfikacja FCI: grupa 6 (Psy gończe, posokowce i rasy pokrewne), sekcja 2 (Posokowce), Podlega próbom pracy

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY

Wszystkie tropowce i posokowce pochodzą od pierwotnych psów myśliwskich – psów gończych. Psy gończe są wytrzymałe w akcji, mają czuły węch i pewnie trzymają się tropu zarówno drobnej, jak i grubej zwierzyny. Początkowo do składu sfory wybierano te gończe, które najlepiej trzymały się tropu i prowadząc je na otoku poszukiwano wraz z nimi zwierzyny ranionej podczas polowania. Właśnie od takich psów gończych, najspokojniejszych i najbardziej posłusznych, wyselekcjonowano później tropowce (pracujące wyłącznie na czystym i zimnym tropie) oraz posokowce (pracujące wyłącznie na sfarbowanym tropie zwierzyny, uważane początkowo za „tropowce o rozpieszczonym nosie”). Pod koniec XVIII wieku i w początkach XIX wieku prowadząc krzyżówki z genetycznie dość zbliżonymi rasami otrzymano aktualnego posokowca hanowerskiego.
Po Rewolucji w 1848 roku i po podziale dużych terytoriów łowieckich zaniechano dawnych metod polowania na rzecz polowania z zasiadki i z podchodu. W tej epoce ulepszona została także broń palna. Zrodziło się zapotrzebowanie na psa pracującego po strzale. W obwodach łowieckich położonych w górach niezbędne było posiadanie psa, który, mimo iż wyspecjalizowany do pracy na otoku, będzie nie mniej wytrwały i zacięty, i nie gorzej głoszącego w pościgu za rannym zwierzęciem. W tych okolicach posokowiec hanowerski był zbyt ciężki.
Aby otrzymać pożądanego psa do pracy w trudnych górskich terenach, baron Karg-Bebenburg de Reichenhall wyselekcjonował po 1870 roku lżejszego psa, poprawionego, dzięki krzyżówkom posokowców hanowerskich z gończymi górskimi o płowym umaszczeniu. Pies ten stopniowo wyparł inne rasy z górskich obwodów łowieckich i dzisiaj posokowiec bawarski jest klasycznym towarzyszem strażników leśnych i łowieckich.
W 1912 roku powstał Klub Posokowca Bawarskiego z siedzibą w Monachium. W Niemczech Klub ten jest jedynym akredytowanym klubem tej rasy.

WYGLĄD OGÓLNY:

Pies średniej wielkości, harmonijnie zbudowany, raczej lekki, dobrze umięśniony. Długość tułowia jest nieco większa od wysokości, zad jest nieco przebudowany, kończyny niezbyt długie. Głowa noszona jest poziomo lub lekko podniesiona. Ogon noszony poziomo lub ukośnie opadający ku tyłowi.

ZACHOWANIE – CHARAKTER:

Spokojny i zrównoważony; przywiązany do właściciela, okazuje rezerwę wobec obcych; poszukiwany jest pies o silnym charakterze, pewny siebie, ale łagodny, nie agresywny czy nieśmiały.

GŁOWA:

Mózgoczaszka:
Czaszka stosunkowo szeroka, nieznacznie wysklepiona, z wyraźnym stopem i dobrze rozwiniętymi łukami brwiowymi; guz potyliczny słabo zaznaczony. Stop zaznaczony.
Trzewioczaszka:
Nos duży, niezbyt szeroki. Nozdrza rozwarte. Czarny lub ceglasty (ciemnoczerwony).
Kufa pod oczami nie jest zbyt wypełniona; nieco krótsza niż mózgoczaszka, dość szeroka, nie spiczasta. Grzbiet nosa prosty lub lekki garbonos.
Wargi średniej grubości, dobrze przykrywające żuchwę. Spojenie warg dobrze widoczne.
Szczęki/uzębienie: Szczęki mocne, zgryz idealnie nożycowy, uzębienie pełne i regularne, tzn. tylna powierzchnia siekaczy górnych ściśle przylega do przedniej powierzchni siekaczy dolnych, zęby osadzone są prostopadle w stosunku do szczęk. 42 zęby zgodnie ze wzorem zębowym. Dopuszczalny zgryz cęgowy.
Policzki tylko umiarkowanie zaznaczone.
Oczy przejrzyste, o uważnym wyrazie, niezbyt duże ani zbyt okrągłe; ciemnobrązowe lub nieco jaśniejsze; brzegi powiek pigmentowane, dobrze przylegające do gałki ocznej.
Uszy nieco dłuższe niż średnie, sięgają najwyżej do wierzchołka nosa; ciężkie, wysoko osadzone, szerokie u nasady i zaokrąglone na końcach, płasko przylegają do głowy, opadające, nie pofałdowane.

SZYJA:

Średniej długości, silna; lekkie podgardle.

TUŁÓW:

Linia górna: Od kłębu ku zadowi linia górna jest lekko wstępująca.
Kłąb słabo zaznaczony, szyja harmonijnie przechodzi w grzbiet.
Grzbiet mocny, giętki.
Lędźwie stosunkowo krótkie, szerokie, bardzo dobrze umięśnione.
Zad długi, dość prosty.
Klatka piersiowa średniej szerokości, przedpiersie dobrze rozwinięte; klatka piersiowa owalna, głęboka i długa z żebrami sięgającymi daleko do tyłu.
Lnia dolna i brzuch: stopniowo wznosząca się ku tyłowi, brzuch lekko podkasany.

OGON:

Średniej długości, sięgający najwyżej do stawu skokowego, wysoko osadzony, noszony poziomo lub lekko opadający ku tyłowi.

KOŃCZYNY:

Kończyny przednie widziane od przodu, są proste i równoległe. Widziane z boku, są dobrze ustawione pod tułowiem. Dobrze katowane.
Łopatki nachylone mocno ku tyłowi, silnie umięśnione.
Ramiona długie, o mocnym, suchym umięśnieniu.
Łokcie przylegające do klatki piersiowej, nie są zwrócone ani do wewnątrz, ani na zewnątrz.
Przedramiona suche, o prawidłowej postawie, mocnym kośćcu, bardzo dobrze umięśnione.
Nadgarstki mocne.
Śródręcza bardzo lekko nachylone.
Łapy przednie o kształcie łyżkowatym, o zwartych, wysklepionych palcach; opuszki odpowiednio mocne, odporne i dobrze pigmentowane. Łapy ustawione są równolegle, zarówno w postawie stojącej, jak i w akcji, nie są zwrócone ani na zewnątrz, ani do wewnątrz. Pazury czarne lub barwy rogu.
Kończyny tylne o mocnym kośćcu. Widziane z tyłu, są proste i równoległe. Dobrze katowane.
Uda szerokie, pełne.
Stawy kolanowe mocne.
Podudzia stosunkowo długie, muskularne i silne.
Stawy skokowe mocne.
Śródstopia krótkie, pionowe.
Łapy tylne takie jak przednie.

CHODY:

O dużym zasięgu. Kończyny przednie wysuwane daleko do przodu, kończyny tylne dają dużą siłę napędową; kończyny przednie i tylne wysuwane są do przodu równolegle do osi pośrodkowej ciała. Chody dość elastyczne.

SKÓRA:

Wytrzymała, dobrze przylegająca.

OKRYWA WŁOSOWA:

Włos zwarty, płasko przylegający, umiarkowanie szorstki w dotyku, niezbyt błyszczący; delikatniejszy na głowie i uszach; twardszy i dłuższy na brzuchu, kończynach i ogonie.
Umaszczenie: płowo-czerwone, czerwień jelenia, ciemno-płowe (czerwono-brązowe) a także jasnopłowe (wyblakły żółty) aż do piaskowego; szaro-płowe jak zimowa szata jelenia, może być także pręgowane lub z czarnym nalotem. Na grzbiecie kolor jest bardziej intensywny. Kufa i uszy ciemne. Ogon zwykle z czarnym nalotem. Niewielkie jasne znaczenie na przedpiersiu (gwiazdka) jest dopuszczalne.

WZROST:

Wysokość w kłębie:
– psy 47-52 cm
– suki 44 – 48 cm
Żadnej tolerancji ani w górę, ani w dół, ani w przypadku psów, ani w przypadku suk.

WADY:

Wszelkie odchylenia od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady obniżające ocenę w zależności od stopnia ich nasilenia.

WADY POWAŻNE:

Nos z plamami depigmentacji. Niewielki przodozgryz lub tyłozgryz. Zgryz częściowo cęgowy. Powieki bardzo luźne. Grzbiet silnie karpiowaty lub łękowaty. Klatka piersiowa bardzo płaska lub beczkowata. Łokcie silnie zwrócone na zewnątrz lub do wewnątrz. Zad znacznie przebudowany. Kończyny tylne bardzo blisko siebie, postawa beczkowata lub krowia, zarówno w postawie jak i w akcji. Włos zbyt delikatny lub zbyt mało zwarty. Wyraźnie nietypowe umaszczenie. Umaszczenie czarne podpalane. Wysokość w kłębie powyżej granic określonych wzorcem.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:

Wady charakteru.
Znaczny przodozgryz lub tyłozgryz.
Zgryz przemienny.
Braki zębowe (z wyjątkiem P-l).
Entropium i ektropium.
Wrodzone załamania ogona.

UWAGA:

Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.

* Tłumaczenie:
M. Szmurło, E. Chwalibóg, M. Cyperling, M. Larska, D. Witkowska, B. Zalewska-Pankanin

Na podstawie: http://www.zkplock.home.pl/klub_posokowca/strony/wzorce.php