posokowiec hanowerski

Wzorzec FCI nr 213 (09.06.1999/D)*
(Hannover’scher Schweisshund)
Kraj pochodzenia: Niemcy
Data publikacji obowiązującego standardu: 09.06.1999
Użytkowanie: Tropowiec, posokowiec
Klasyfikacja FCI: grupa 6 (Psy gończe, posokowce i rasy pokrewne), sekcja 2 (Posokowce), Podlega próbom pracy

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY

Posokowce hanowerskie wywodzą się bezpośrednio od tzw. Leithhund’ów – psów tropiących, znanych już w Średniowieczu. Wraz z pojawieniem się broni palnej zmieniła się metoda polowania na grubą zwierzynę, a z nią sposób pracy posokowców, które odtąd służyły głównie do poszukiwania postrzałków. Od 1894 roku istnieje klub – Yerein Hirschmann e.V, który zajmuje się hodowlą posokowców. W tym czasie powstała i utrwaliła się właściwa nazwa rasy – posokowiec hanowerski. Psy tej rasy przez cały czas są hodowane ze szczególnym uwzględnieniem ich cech użytkowych.

WYGLĄD OGÓLNY:

Posokowiec hanowerski sprawia wrażenie psa średniej wielkości, proporcjonalnego, pełnego siły. Dobrze zbudowane, mocno umięśnione kończyny przednie i tylne umożliwiają wytrwałą pracę. Zbyt wysokie kończyny, szczególnie przebudowane, utrudniają pracę nosem i nie są pożądane. Szeroka, głęboka klatka piersiowa pozostawia wiele miejsca do rozwoju płuc i serca. Lekko pofałdowane czoło i przejrzyste, ciemne oczy nadają posokowcom hanowerskim typowy historyczny wyraz. Typowa dla rasy jest maść czerwona pręgowana, od jasnej do ciemnej czerwieni tworzy wiele wariantów kolorystycznych.

WAŻNE PROPORCJE:

a) długość tułowia : wysokość w kłębie 1,4 : 1
b) głębokość klatki piersiowej : wysokość w kłębie 0,5 : 1
c) długość kuty : długość głowy 0,5 : 1

ZACHOWANIE – CHARAKTER:

Spokojny i pewny charakter, przy tym doskonale porozumiewa się ze swoim przewodnikiem, ale nieufny w stosunku do obcych. Wysoka zdolność koncentracji w czasie tropienia.

GŁOWA:

Skóra na czole lekko pofałdowana.
Mózgoczaszka:
Czaszka szeroka, rozszerzająca się ku tyłowi, płasko wysklepiona, guz potyliczny słabo zaznaczony, wyraźne łuki brwiowe.
Stop przeważnie mocno zaznaczony, u psów wyraźniejszy.
Trzewioczaszka:
Nos szeroki, najczęściej czarny, rzadko ciemnobrązowy. Nos duży, szeroki, skrzydełka nosa dobrze rozwarte. Grzbiet nosa lekko wysklepiony lub prawie prosty, u psów bardziej wysklepiony. W kierunku czoła stopniowo zwężający się.
Kufa mocna, głęboka i szeroka, dobrze rozwinięta (około 50% długości głowy).
Wargi opadające i dobrze zaokrąglone.
Uzębienie dobrze rozwinięte, bardzo mocne, proste, kompletne – 42 zęby. Zgryz nożycowy lub cęgowy.
Szczęki mocno umięśnione i bardzo silne.
Oczy nie za głęboko osadzone, dobrze zamykające się powieki, tęczówki ciemnobrązowe. Oczy wolne od ektropium i entropium.
Uszy średniej wielkości, wysoko i szeroko osadzone, gładkie bez fałd, dobrze przylegające do głowy, dolna krawędź zaokrąglona.

SZYJA:

Długa i mocna, rozszerzająca się stopniowo w kierunku klatki piersiowej. Podgardle pełne i luźne, lekki łałok dopuszczalny.

TUŁÓW:

Górna linia długa, często lekko przebudowana.
Kłąb dobrze zaznaczony, mocne osadzenie szyi.
Grzbiet mocny.
Lędźwie przy lekkiej wypukłości szerokie i giętkie.
Zad szeroki i długi, lekko opadający w kierunku ogona.
Klatka piersiowa głęboka i pojemna, bardziej szeroka niż głęboka.
Linia dolna i brzuch stopniowo wstępująca, brzuch lekko podciągnięty.

OGON:

Wysoko osadzony, długi i nieco wygięty; u nasady mocny, stopniowo zwęża się ku końcowi.

KOŃCZYNY:

Kończyny przednie widziane z boku ustawione prostopadle do tułowia i proste. Widziane z przodu proste, proporcjonalne do tułowia.
Łopatka płasko przylegająca, solidnie umięśniona, dobrze ukośnie ułożona.
Przedramię długie.
Łokieć dobrze ułożony do tyłu i przylegający.
Przedramię proste, dobrze umięśnione.
Staw nadgarstkowy szeroki, prawie prosty.
Śródręcze nigdy całkiem pionowe.
Łapy mocne, okrągłe; palce dobrze wysklepione, ciasno przylegające; duże i mocne, pazury silne.
Kończyny tylne widziane z boku są stawiane lekko do przodu lub też lekko do tyłu. Dobrze katowane. Widziane z tyłu proste.
Miednica szeroka i pojemna.
Udo solidnie umięśnione.
Kolano: kąt stawu kolanowego większy niż 120°.
Podudzie proste i suche.
Staw skokowy szeroki i mocny.
Śródstopie prawie prostopadłe do podłoża.
Łapy okrągłe, palce zwarte.

CHODY:

Opanowane wszystkie rodzaje chodu, ruch pełen temperamentu, elastyczny. Przy pracy preferowany jest stęp i galop.

SKÓRA:

Gruba, luźna, przeważnie pofałdowana na głowie i szyi. Pofałdowane czoło jest typowe.

OKRYWA WŁOSOWA:

Włos krótki, gęsty, twardy prawie szorstki, tylko na tylnej krawędzi ud trochę dłuższy i grubszy. Owłosienie na ogonie jest gęste i twarde, na spodniej części trochę dłuższy i grubszy.
Umaszczenie od jasnej do ciemnej czerwieni jeleniej, mocniej lub słabiej pręgowane, z maską lub bez. Białe znaczenia na przedpiersiu nie są tolerowane.

WZROST:

Wysokość w kłębie:
– psy 50-55 cm
– suki 48-53 cm

WAGA:

– psy 30-40 kg
– suki 25-35 kg

WADY:

Wszelkie odchylenia od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady obniżające ocenę w zależności od stopnia ich nasilenia.
– kwadratowa sylwetka,
– cienka kość,
– wady uzębienia: brak Pl lub innych zębów, przodozgryz i tyłozgryz,
– ektropium i entropium,
– zbyt duże lub zbyt małe uszy,
– mocno przebudowany tył,
– grzbiet łękowaty lub karpiowaty,
– beczkowata klatka piersiowa,
– mocno skrzywiony lub cienki ogon,
– stroma lub luźna łopatka,
– krowia lub beczkowata postawa kończyn,
– rozstawione palce, zajęcza łapa.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:

Wyraźnie występujące wyżej podane wady powodują dyskwalifikację.

UWAGA:

Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym. 


* Tłumaczenie:
M. Szmurło, E. Chwalibóg, M. Cyperling, M. Larska, D. Witkowska, B. Zalewska-Pankanin

Na podstawie: http://www.zkplock.home.pl/klub_posokowca/strony/wzorce.php